شیعیان امامان خود را معصوم و بی خطا میدانند
حسن که با معاویه صلح کرد، معصوم بود...!
حسین که با یزید جنگید، معصوم بود!
سجاد که به بهانه بیماری در جنگ شرکت نکرد هم معصوم بود!
اگر بپرسی که چرا حسن حاضر شد در ازای دریافت درهم و سکه از بیت المال با معاویه صلح کند و حکومت او را بپذیرد، میگویند حسن در ان زمان تنها بوده و اصحابش کم بودند و او را تنها گذاشته اند!
اما مگر همین شیعیان نمی گویند که حسین هم تعداد یارانش کم بود و خیلی ها او را تنها گذاشتن!!؟
این ها که شرایط شان یکسان بود!
چرا یکی سازش کرد و دیگری نه؟
و چگونه است که در یک شرایط، هر دو رفتار صحیح و معصومانه و عاری از اشتباه است!!؟
میگویند حسین در راه هدفش جنگید و کشته شد!
ایا صرف مردن در راه هدف نیکوست!
ایا هرکه برای اندیشه اش خودش را به کشتن دهد قهرمان است؟
مگر اعضای طالبان و القاعده در راه هدفشان از جان خود نمی گذرند؟
نبود حسین و کشته شدنش مفید تر و سودمندتر از حیات او بوده است.؟؟؟
برچسب:
نویسنده: رادین رضوانی